• Aart Vermeij

Alaa Sarem: 'In het begin vond ik het hier maar koud'

H'VELD-G'DAM In Het Kompas Hardinxveld-Giessendam om de week aandacht voor een medeburger uit Hardinxveld-Giessendam: Ha-Gi Medeburger. In deze rubriek maakt de lezer nader kennis met inwoners uit Hardinxveld-Giessendam die niet geboren zijn in Nederland. Deze rubriek wordt om de andere week verzorgd door Aart Vermeij. Deze week het verhaal van Alaa Sarem (29 jaar) uit Syrië. ,,Ik zal ook als de oorlog voorbij is hier willen wonen; hier ligt mijn toekomst."

Wanneer en waar ben je geboren?

Op 9 september 1987 in Damascus in Syrië en daar heb ik altijd gewoond.

Wanneer en hoe ben je gevlucht?

Omdat in het gebied waar ik woonde je geen vrijheid van denken meer had, ben ik op 15 oktober 2015 met het vliegtuig naar Turkije vertrokken. Wij hadden nog permissie in die tijd om daar te gaan wonen, wat nu niet meer het geval is. Ik heb geprobeerd mijn status te krijgen, wat niet lukte. Bovendien waren de verdiensten voor het werk wat je daar mocht doen net genoeg om je eten te kopen. Evenmin vond ik hier echte vrijheid van denken. De mensen spraken er alleen Turks, na anderhalf jaar was ik daar wel uitgekeken en toen ben ik naar Nederland gegaan. Per schip vertrok ik met zo'n 100 mensen aan boord naar Griekenland, wat mij € 800 kostte. Twee dagen nadat ik op Rodos was aangekomen, ben ik weer per schip naar Athene vertrokken. Hierna volgde Macedonië. Iemand daar wilde me zogenaamd helpen. Ik vroeg of hij mij met de auto naar Servië wilde brengen. Hij vroeg er € 50 voor. Ik dacht dat het nog een heel eind rijden was, maar het bleek maar 15 minuten te zijn. Ik voelde me echt genomen. Verder volgde ik de landen die zovelen gegaan zijn: Servië, Kroatië, Hongarije, Oostenrijk, Duitsland en tenslotte Nederland. Daar wilde ik naar toe, want ik had gehoord dat Nederlan respect had voor vluchtelingen en hen goed hielpen. In Griekenland ontmoette ik een familie met wie ik samen op reisde. Ik vertaalde voor hen het één en ander en zij hielpen mij financieel weer een beetje.

Als je terug kijkt, wat dacht je toen je in Nederland aankwam?

Koud, dat was ik niet gewend en werd ook ziek. Ik ben natuurlijk in Ter Apel geweest, maar die vier maanden die ik moest verblijven in een grote tent in Rosmalen vond ik echt schokkend. Daar was ik mijzelf kwijt. Gelukkig kreeg ik mijn status en na een maand in de Koepel in Breda te hebben gebivakkeerd, vertrok ik in april 2016 naar mijn huis in Hardinxveld-Giessendam. Wat was ik blij!

Noem eens wat verschillen tussen je geboorteland en Nederland?

'Tijd is tijd' hoort echt bij Nederland. In Syrië is dit wel voor je werk van toepassing maar verder niet. Ook hoe alles georganiseerd is in Nederland, is in Syrië anders. De manier waarop in een dorp als Hardinxveld alles geregeld wordt kan een grote stad in Syrië nog wat van leren. Maar ook politiek gezien is er verschil. In Nederland mag Wilders van PVV zeggen hoe hij ergens over denkt, ook al ben ik het er niet mee eens, dít is wel democratie. In Syrië mag je eigenlijk politiek gezien geen mening hebben. De Nederlandse handelswijze heeft wel mijn voorkeur in de hierboven genoemde items. Weet je wat mij hier ook zo aanspreekt? Iedereen zegt 'hoi' of 'dag'. Je wordt gezien! Dat kennen we helemaal niet in Syrië. En daarnaast is Nederland een groen en schoon land. Damascus heeft circa 4 miljoen inwoners. Een stad die altijd in beweging is, zelfs 's nachts. Daarentegen is Hardinxveld wel superstil.

Wat vind je moeilijk in Nederland?

Zoals bijna iedereen dat vindt, vind ik ook de Nederlandse taal best moeilijk. Maar er is nog iets wat ik lastig vind te begrijpen, namelijk hoe mensen in Nederland hun emoties uiten. Als je in Syrië boos bent, dan laat je dat zowel met je stem als met lichaamstaal duidelijk zien hoe het er bij staat. Daarmee vergeleken lijken Nederlanders wel bijna emotieloos.

Wat mis je hier?

Ik ben in Syrië getrouwd. Toen ik vertrok naar Turkije dacht ik, nadat ik daar gesetteld zou zijn, mijn vrouw over te laten komen. Zoals ik al vertelde, liep het anders. Ik had haar 3 jaar niet gezien en miste haar dus heel erg. Gelukkig is ze in november ook naar Nederland gekomen en verwachten we nu binnenkort een kindje. Nu mis ik mijn ouders, 2 zussen en broer nog. En niet te vergeten het heerlijke eten, waar in Syrië veel tijd en aandacht aan besteed wordt. Een maaltijd bereiden kost wel een uur of drie. En moet je werken dan wordt het van tevoren 's avonds laat klaargemaakt. In Nederland wordt er naar mijn idee minder tijd aan besteed. Bovendien mis ik de drukte van Damascus, al neemt dit niet weg dat ik het hier naar mijn zin heb.

Waar kom je regelmatig?

In het Deelcafé De Buurman en ik ga 3 dagdelen naar Elysio een taalschool Papendrecht.

Welke talen spreek je?

Frans, Arabisch, wat Spaans en Engels, en al aardig wat Nederlands

Heb je hobby's?

Fietsen en elke donderdag voetballen. Ook houd ik van theater en lees graag (Franse) literatuur zoals boeken van Rousseau en Voltaire.

Zou je vrijwilligerswerk willen doen?

Dat doe ik al bij het Deelcafé De Buurman en ik heb op de Willem de Zwijger school 4 maanden stage gelopen. Omdat het werk bestond uit 80 procent Nederlands en 20 procent Frans, was dat nog een brug te ver voor mij wat Nederlands betreft.

Had je werk in je geboorteland?

Ik was daar docent Frans op een middelbare school.

Wat voor werk zou je hier graag willen doen?

Ook hier zou ik docent Frans willen worden. Ik heb al gesolliciteerd in Zwijndrecht om daar bijlessen Frans te geven en in Amsterdam.

Zou je hier altijd willen wonen?

Ja, ik zal ook als de oorlog voorbij is hier willen wonen; hier ligt mijn toekomst.

Bij het interview hoort ook een foto, waar zou je graag op de foto willen gaan?

Graag bij het strandje en de boothelling langs de rivier.