'Straal uit dat je één vereniging bent'

H'VELD-G'DAM/ SIEDRECHT Afgelopen vrijdag en zaterdag werd Nldoet, de grootste vrijwilligersactie van Nederland, gehouden. Door meer dan 350.000 vrijwilligers werden bijna tienduizend klussen geklaard. Vele handen maken licht werk, zo bleek maar weer eens. Echter, lang niet altijd zijn er genoeg handen om alle ballen in de lucht te houden. Hoe doen verenigingen dat? Het Kompas peilde het vrijwilligersquotum van zes sportclubs in Hardinxveld-Giessendam en Sliedrecht.

Erik de Bruin

 

,,Nieuwe vrijwilligers zijn altijd welkom, schrijf dat maar op", aldus Ada Timmer, de secretaris van voetbalvereniging Hardinxveld. ,,Je hebt er nooit genoeg. Wat overigens niet wil zeggen dat we een probleem hebben. Integendeel. We hebben niets te klagen. Als je mensen persoonlijk benadert en ze vraagt of ze bijvoorbeeld het team van hun zoontje willen leiden dan krijg je meestal positieve respons." De pauze is vaak, zo vertelt Timmer, het ideale moment. ,,Ouders stappen in de rust soms de commissiekamer binnen, zijn nieuwsgierig hoe het reilt en zeilt binnen de club. Onder het genot van een kopje koffie maak je dan een praatje en peil je wat hij of zij voor de vereniging wil en kan betekenen. Op die manier lukt het over het algemeen heel aardig om het vrijwilligersbestand op peil te houden." Het bestuur is wel bedacht op vergrijzing. ,,Veel van het onderhoud wordt gedaan door vutters. Ook op andere gebieden zijn er vrijwilligers actief die zich al jaren of beter gezegd decennia naar hartelust inzetten. Op een gegeven moment moet er wel een nieuwe generatie klaarstaan. Oudere jeugdleden sporen we aan door ze bijvoorbeeld een paar keer per seizoen een pupillenwedstrijd te laten fluiten. Dit seizoen zijn we daarmee begonnen; over het algemeen wordt er heel positief gereageerd."

 

'PERSOONLIJK BENADEREN' 'Zorg ervoor dat het leuk is', is de boodschap die Vriendenschaar predikt, zo blijkt uit de woorden van Rene Remans, de voorzitter van de Hardinxveldse korfbalclub. ,,Straal uit dat je één vereniging bent. We hebben het zo geregeld dat iedereen een steentje bij dient te dragen. Vanaf je vijftiende wordt verwacht dat je minimaal één uur per week een taak uitvoert binnen de vereniging. Of je nu in de kantine staat of meehelpt kleedkamers schoonmaken, maakt niet uit, al vinden we het fijner als jeugdleden ervoor kiezen op het technische vlak een bijdrage te leveren. Door training en leiding te geven en/of wedstrijden te fluiten. We zijn immers een korfbalclub. Op dat vlak hadden we een paar jaar geleden een probleem, nu niet meer." Een andere, tussen aanhalingstekens, verplichting is de jaarlijkse Paasbestverloting. ,,Hier kijken leden naar uit, vooral de kinderen. Na afloop, als op één avond in het hele dorp alle dertigduizend loten zijn verkocht, komen we bij elkaar in de kantine." Voetbalvereniging Sliedrecht hield vrijdag een vrijwilligersavond. De kantine zat stampvol. Niet zo gek want meer dan tweehonderd vrijwilligers spannen zich in. ,,Je hebt altijd behoefte aan meer vrijwilligers, maar mij hoor je niet mopperen", zegt Kees Verhoef, de voorzitter. ,,Op welke vlakken we versterking kunnen gebruiken? In principe overal. Je hebt overal handjes nodig. Zeker als je zoals wij een enorme groei doormaakt. Het aantal leden komt boven de elfhonderd uit. Er zijn veel verschillende taken, die we zo goed mogelijk proberen te verdelen. Dat is belangrijk want je wilt niet dat mensen te veel hooi op hun vork nemen." Het doet hem deugd dat ook de jonge garde de handschoen oppakt. ,,Dat zie je onder andere terug in de commissie Voetbalzaken die net is opgericht. We moesten daar wel wat voor doen. Leden persoonlijk benaderen. Dat is de beste methode."

 

'VERENIGINGSGEVOEL' De positie waar de Sliedrechtse omnisportvereniging Synergos, waar ruim negenhonderd dansers, gymnasten en turners lid van zijn, in verkeert, is minder luxe. ,,We hebben rond de vijftig vrijwilligers", aldus Jan Mijnster. Hij houdt meerdere ballen in de lucht en dat valt naar eigen zeggen niet mee. ,,Ons kader is te klein. Ik ben bijvoorbeeld tijdelijk voorzitter omdat deze functie al een aantal maanden vacant is. Iemand moet leiding geven tijdens een bestuursvergadering en dat doe ik dan. Noodgedwongen. Andere vrijwilligers, die ook verschillende taken uitvoeren, vangen weer andere zaken op. Het is een vicieuze cirkel. Je zou eigenlijk eens een goed vrijwilligersplan moeten maken, maar dat lukt niet." Dan vallen, om in die beeldspraak te blijven, de ballen op de grond. Een eigen accommodatie zou volgens Mijnster, die in het bestuur het selectie- en spaceturnen vertegenwoordigt en training geeft aan laatstgenoemde groep, de club verder helpen. ,,Uiteraard allereerst in sportief opzicht - we zitten nu qua trainings- en wedstrijdfaciliteiten letterlijk en figuurlijk tegen het plafond - maar ik denk dat het ook positief uitpakt voor het verenigingsgevoel en daarmee de betrokkenheid. Je hebt iets te bieden, wat van jezelf is."

Arjan Baan Hofman, de vrijwilligerscoördinator van volleybalvereniging Sliedrecht Sport, zegt positieve ervaringen te hebben met het benaderen van ouders. ,,We houden één keer per jaar een belavond. Ouders zijn bijna altijd bereid om iets te doen, al geven ze er soms wel de voorkeur aan om niet structureel, maar een paar keer per seizoen vrijwilligerswerk te verrichten. Bijvoorbeeld tijdens het jaarlijkse openingsevenement in september." Zijn functie bestaat nog niet zo lang. ,,In het leven geroepen omdat de vereniging steeds verder professionaliseert. Via een soort databank probeer je structuur aan te brengen. Wat doen mensen, wat zouden ze willen doen en welke functies zijn er allemaal?" Van een individualiserende samenleving zegt hij weinig te merken. ,,We ervaren niet dat het lastiger wordt. De algemene sfeer binnen de vereniging is dat het erbij hoort. Je neemt als team om de zoveel tijd je verantwoordelijkheid om de zaalwacht en het op- en afbouwen te verzorgen. Plus de arbitrage. Daar hoort ook het individu bij. Geen verplichting, maar het wordt wel van je verwacht."

 

BRANDBRIEF Corina van Schijndel is één van de oprichters van de Hardinxveldse zwemvereniging ZVH. Nu, twintig jaar later, is ze nog altijd zowel trainer als secretaris. Dit seizoen ging, er zo vertelt ze, een brandbrief uit. ,,Twee bestuursfuncties moesten worden ingevuld. Daar hadden we ouders al op gewezen, maar er kwam geen enkele reactie op. In de brief hebben we duidelijk gesteld dat dit het bestaan van de vereniging in gevaar zou brengen. Toen kwam de boodschap wel aan." ZVH gooide het al eerder over een andere boeg. ,,Er is meer contact per e-mail", legt Van Schijndel uit. ,,Of telefonisch, wat mijn voorkeur heeft. Face to face is nog mooier, maar ouders spreek je haast niet meer aan de rand van het zwembad. Omdat ze daar bij een training simpelweg vaak niet meer zijn. Het ontbreekt mensen aan tijd. Wat dan wel mooi is dat afgelopen zaterdag tijdens een wedstrijd in onze eigen zwembad de ogen van een moeder opengingen. Vanuit het publiek had ze opgemerkt dat je als vrijwilliger weliswaar van alles doet op zo'n dag, maar dat hoeft niet in de weg te staan dat je de verrichtingen van je kind nauwlettend kan blijven volgen. Je zit er zelfs veel dichter op. Bij de volgende wedstrijd die ZVH organiseert staat ze op het lijstje ha ha." ,,Als vereniging zijn we daar enorm mee geholpen", sluit ze af. ,,Ik zeg altijd: De lat hoeft niet zo hoog te liggen. Kijk wat je wel kan doen."